O wat een jaar was 2020!

O wat een jaar
Hier zwemt vast vis :)

O wat een jaar was 2020! En dat kun je zowel negatief als positief lezen. Het was een ‘hell of a ride’ in ieder geval!

Ook zonder de hele C-crisis kan ik wel stellen dat het “O wat een jaar” was. Een rollercoaster op meerdere gebieden en Corona piepte er ‘gezellig’ tussendoor. In deze monsterblog neem ik je mee in mijn jaar en ik eindig de blog met een kleine vooruitblik! Blijf er bij dus 🙂

O wat een jaar was 2020!

We kunnen het haast niet genoeg roepen dat het een bijzonder jaar was. Voor mij was het op meerdere fronten een bijzonder jaar. Mede door het BRCA2 gendragerschap en alles wat daarbij kwam kijken, het revalidatietraject, de lockdown(s), restje burn-out en ga zo maar door. Ook waren er een hele hoop mooie dingen en gebeurtenissen. Ik neem je mee en schrijf per maand wat er voor mij zo bijzonder aan was! O wat een jaar 😉

Januari

Het nieuwe jaar begon ik samen met m’n lief op Lanzarote. We hadden beiden behoefte aan wat zon op onze bakkes om weer even op te laden. 2019 was een jaar geweest waar mijn burn-out nog behoorlijk aanwezig was en manlief was begonnen met zijn eigen bedrijf. Dat ging allemaal voorspoedig, maar na hard werken mag je ook hard genieten! Lanzarote it was dus! We hebben daar volop genoten van de zon, de heerlijke visschotels en bijpassende wijnen. En soort van opgeladen kwamen we weer terug in Nederland.

Daar ging ik vrijwel direct de mallemolen in. Half december had ik namelijk de uitslag gehoord van mijn erfelijkheidsonderzoek en helaas was bij mij de genmutatie BRCA2 aangetroffen. Dit betekent in het kort dat ik ongeveer 80% kans op borstkanker heb en 20% kans op eierstokkanker. Vooral die laatste variant is een kankersoort die je niet wilt krijgen, omdat deze meestal te laat wordt vastgesteld en je echt een verschrikkelijk traject in gaat. Gelukkig kun je wel actie ondernemen en ik ging in januari daarvoor de molen in. Te beginnen met een MRI om te kijken of er onrustige cellen aanwezig waren en gesprekken met de plastisch chirurg over mijn mogelijkheden. Ook stond een bezoek bij de gynaecoloog op de agenda. Emotionele rollercoasters, waar ik later nog een uitgebreide blog (of serie) aan zal wijden. Maar het schrijven gaat gepaard met een oceaan van tranen, dus dat duurt eventjes.

Op Social media deelde ik ook dat ik gendrager was, in overleg met lief natuurlijk, omdat ik er a) open over wilde zijn, b) het taboe er af wilde halen, c) delen heelt en d) zo kan ik nog wel wat verzinnen haha. Jullie reacties waren lief, hartverwarmend en troostend: dus DANK JE WEL!

Ook begon ik in januari met de intakegesprekken bij het revalidatiecentrum. Fysiek was ik zo verschrikkelijk achteruit gegaan door mijn burn-out dat ik weer handvatten nodig had om op te bouwen mét inachtneming van mijn grenzen.

Februari

Begin februari organiseerde Debbie HET evenement voor foodbloggers, namelijk Business Ingredients! Daar heb ik wel even over getwijfeld of ik daar heen zou gaan, want ja supertof om medefoodies te ontmoeten. Tegelijkertijd vind ik dat ook doodeng, want ik kom meestal niet zo goed uit de verf in groepen mensen en doe het beter 1 op 1. Daarnaast was het energiemanagement nog lang niet op orde, dus zou ik het wel volhouden?

Mede door de lichte dwang van manlief en de geruststellende woorden van Debbie ben ik gegaan! En hoe leuk was het om de ‘grote foodbloggers’ in het “wild” te zien! Heel erg leuk om de diverse foodies te spreken in het echt en zo verschrikkelijk veel geleerd van alle workshops. Driftig een schriftje vol gepend met de intentie daar vol mee aan de slag te gaan thuis. Dat is (nog) niet helemaal gelukt. Want had ik ‘t al gehad over dat energiemanagement?

Het revalidatietraject was inmiddels ook vol van start gegaan, wat betekende dat ik 3x per week naar het centrum moest voor sporten en/of gesprekken. In een sportschool met KABOENK KABOENK muziek. Ik liep met oordoppen en een noise cancelling koptelefoon door de zaal heen en liep leeg. Daarnaast wilde ik thuis driftig aan de slag met alles wat ik geleerd had op Business Ingredients en liep daarnaast ook de gesprekken in het ziekenhuis gewoon door rondom het BRCA2 verhaal. Gevolg was dat het slapen weer belabberd ging, de energiemeter daalde en ik de balans totaal kwijt was.

In overleg met het revalidatiecentrum besloten om het daadwerkelijke bezoek aan het centrum te beperken tot 1 x per week en dat ik thuis aan de slag zou gaan. Dat scheelde mij een hele hoop prikkels en gaf me de gelegenheid een ritme te vinden dat bij mij past.

Maart, o wat een jaar!

Dit was echt een hele gekke maand! Ik begon in het ziekenhuis bij de plastisch chirurg om mijn opties door te nemen voor de borstamputatie met directe reconstructie en mijn keuze te maken. Klaar om een datum te bepalen en was het wachten op het planbureau of de operatie gecombineerd kon worden met die van de gynaecoloog (verwijderen eierstokken en eileiders). Emotionele rollercoaster here we go!

Mijn verjaardag vierden we in Bari, Puglia, Italië. Dat was het weekend van 6 tot 9 maart. En jongens wat was dat bizar! We kwamen op de luchthaven aan en werden opgewacht door mannen in witte pakken en grote maskers op en je er werd een thermometer op je ‘afgevuurd’. Gelukkig hadden we geen verhoging o.i.d. en mochten we door. Corona hadden we wel van gehoord, maar was voor ons nog een beetje ver van onze bed show.

We hadden de reisadviezen wel in de gaten gehouden en op het moment van vertrek was Zuid-Italië groen. En dat kleurde iedere dag bij. Op maandag gingen we naar huis en was het reisadvies rood uitgeslagen. Het was nog even spannend of we wel naar huis zouden mogen vliegen. Bizar. En wat was het rustig in de stad, lege pleinen en restaurants die gesloten waren. Echt het was de meest bizarre stedentrip die ik heb gemaakt in mijn leven.

Een week later kwam de lockdown. Alles dicht, ook alles waar ik zo afhankelijk van ben: fysio, bodystress release en acupunctuur. Kak! Manlief moest thuiswerken en zijn opdracht liep eind maart ten einde. Twee weken werken aan de keukentafel. Ik van de rel, want het huis is niet meer voor mij alleen. De poezen van de rel, want het huis is niet meer van hen en het vrouwtje alleen.

We hebben ons verbaasd over het hamstergedrag van met name WC-papier en schoonmaakmiddelen. Bizar! O wat een jaar!

April

Wat was ik dankbaar voor het mooie weer dat eigenlijk tegelijkertijd kwam met de lockdown! Doordat de nieuwe opdracht van lief niet doorging, inwerken op afstand is een dingetje blijkt haha, konden we elke dag het bos in. Op rustige tijdstippen de natuur in, al werd dat steeds later in de maand wel lastiger omdat steeds meer natuurgebieden afgesloten werden ivm de drukte. Iedere dag een wandeling van 45 tot 60 minuten en ergens in die maand realiseerde ik me dat de rolstoel stond te verstoffen in de schuur. Wat een héél goed teken is!

Door de lockdown moest ik thuis revalideren, wat wil zeggen dat ik thuis mijn oefeningen deed en eens per week belde met de psychologe om te kijken hoe het ging. En eerlijk? Ik vond het heerlijk (voorzover sporten heerlijk kan zijn) om thuis mijn oefeningen te doen. Geen reistijd, geen prikkels en mijn eigen ritme volgen. En dat ging goed. Ik merkte dat ik langzaam iets fitter werd en de regie weer terug kreeg.

Doordat manlief de hele dag thuis was moesten we daarin wel weer even een balans zoeken, met mij de poezen ook hoor. Die vonden het maar wat vreemd dat die man niet verdween overdag haha.

Mei, o wat een jaar!

Deze maand begon nogal heftig! Had ik al gezegd O wat een jaar? Ons lieve rode draakje Loki kreeg vanuit het niets een cluster van epilepsieaanvallen. Heel fijn op vrijdagavond 21 uur, als je weet dat een aanval niet langer dan 10 minuten mag duren omdat er anders hersenschade ontstaat en je weet dat de dierenkliniek minstens 20 minuten rijden is. Wat een stress! Toch met bloedspoed naar Utrecht gereden en tijdens de autorit moest ik Loki vasthouden en Reiki geven. Liet ik ‘m los, dan begon hij klaaglijk te miauwen. Je poezenmoederhart breekt! Uiteindelijk na onderzoeken mochten we ‘m weer meenemen met het advies om op maandag naar onze eigen dierenarts te gaan.

Dat hebben we gedaan en ging hij de mallemolen in. Bloedprikken (pas de 5e keer ofzo in z’n jonge leventje) en uiteindelijk aan de medicatie. Hij lijkt wat dat betreft op mij, want alle bijwerkingen die je kunt hebben had ie. Zwalken als een dronken droppie en jeuk! Z’n hele kop kapot gekrabd en ik mocht alleen maar een zalfje smeren die hij (en z’n zusje) er weer vrolijk af wasten. Een gebed zonder einde. Lang leve de prednison – sort of! Gelukkig trokken de bijwerkingen na een week of drie weg en was z’n koppie weer hersteld na een week of 6. Iets met een lange adem hebben. Hij reageert goed op de medicatie en het lijkt er op dat hij geen hevige aanval meer heeft gehad sindsdien. Maar ja, we zijn er niet altijd bij he..

 

Gelukkig werd in deze maand de lockdown weer wat versoepeld! Fysio here I come! En oh wat was het nodig, want wat deed eea pijn! Dus heel fijn dat dat weer mocht! Ook ‘moest’ ik weer naar het revalidatiecentrum en kon ik weer op zoek gaan naar een nieuwe balans.

Juni

Waar in de eerste maanden van het jaar het er op leek dat mijn energiemeter langzaam de goede kant op ging, zakte deze half mei weer als een mislukte soufflé in. Ik weet het aan het feit dat de maatregelen rondom de lockdown weer versoepeld waren en mijn dosis prikkels flink omhoog ging. Dat bleek niet helemaal de oorzaak te zijn.

Bij een controle consult bij de orthomoleculair arts bleek dat de ziekte van Lyme weer op kwam spelen. Stomme borrelia bacterie! Die loopt al minstens 20 jaar te kloten en nu was ie weer in alle hevigheid aan het draken. Daaag energie, hallo meer pijnklachten.  Iedere 2 weken een pittige bio resonantie sessie moet uitkomst bieden en inmiddels ben ik weer aan het afbouwen gelukkig.

Doordat de maatregelen versoepelen betekent dat ook dat de ziekenhuizen weer ruimte krijgen en gaat het BRCA2 verhaal weer door. Dat was de afgelopen maanden even naar de achtergrond gezakt en mag nu weer volledig de aandacht krijgen. We weten dat het in september gaat gebeuren. Drie maanden de tijd dus om zo fit mogelijk te worden. En heel wat tranen te laten. Dus dat is wat we de komende maanden doen. Janken en trainen, niet perse in die volgorde!

Juli

De twee a drie wekelijkse sessies van bio resonantie zetten we voort en langzaam maar zeker voel ik m’n energie weer wat terug komen. Het lukt me weer om iedere dag te wandelen en ik word steeds wat fitter! Halleluja!

Deze maand gaan we ook een weekendje naar de Achterhoek, waar we wandelen, winkelen, borrelen en lekker eten. In dat weekend jas ik er ook nog even een Pinterest 5-daagse door, waar ik nog niet aan toegekomen was. Deze kennis pas ik thuis gelijk heel fanatiek toe en ik zie resultaat! Mooi, maar het zakt weer af, want prioriteiten. En die liggen niet echt bij mijn blog of hoe ik verkeer naar mijn blog kan laten komen.

Het BRCA2 verhaal vliegt me regelmatig naar de strot en kost best veel energie.

Augustus

Deze maand is een rollercoaster! Er is een operatiedatum bekend en fakkerdefak de gynaecoloog kan er niet bij zijn. Dus dat betekent in oktober/november nog een keer onder het mes. Kak! Ik baal, gigantisch, maar kan er niets aan veranderen. De planning houdt het voor mij in de gaten en als het enigszins mogelijk is planten ze ‘m er evengoed nog bij. Dus ik houd daar aan vast en vertrouw er op dat het goed komt. Maar er is een datum bekend. Dus je gaat dingen doen en je realiseert je dat dat voor het laatst is in je huidige staat van zijn. De laatste keer sauna met je eigen boobs bijvoorbeeld. De laatste keer ongesteld, dat soort gekkigheid. Een oceaan van tranen..  Angst, verdriet, verlies, een rollercoaster! O wat een jaar!

We gaan ook nog een weekendje naar Twente en daar ontmoet ik de lieve Karin van Cups & Teaspoons. Hoe leuk is het om medefoodies te ontmoeten en in het echt ook een fijne klik te hebben!

Om mezelf een beetje af te leiden houd ik me bezig met de rebranding van mijn website en logo. En daar ben ik wel tevreden mee eigenlijk!

September, o wat een jaar!

De angst en verdriet gieren door mijn lijf. Ik weet waar ik het allemaal voor doe, weg met de tijdbommen, maar het laten snijden in een relatief gezond lijf is en blijft een dingetje. Daarnaast probeer ik de C-kilo’s er met veel pijn en moeite af te krijgen, wat niet lukt want bij stress houd ik de kilo’s blijkbaar hardnekkig vast. Al moet ik zeggen dat het wel lukte in de laatste 4 dagen voor de operatie. Kreeg gewoon geen hap meer door mijn keel.

Ook ben ik driftig aan het oefenen om bv mezelf met hindernissen af te drogen na het douchen, omdat ik weet dat ik straks mijn armen niet boven m’n schouders mag houden. Allemaal gekke fratsen haal ik uit om proberen te zorgen dat ik zoveel mogelijk zelfstandig dingen te doen straks. How little did I know haha.

Tussen de bedrijven door hebben we ook nog eens 15 jaar een relatie en komt onze trouwdag voor de 11e keer voorbij. Dat vieren we met een taartje en een theetje. De wijntjes heb ik even afgezworen.

De operatie

Gelukkig heb ik in augustus ook een goed gesprek gehad met de anesthesioloog en mijn angst voorgelegd. En dat gaf iets meer vertrouwen, want de laatste keer onder narcose was traumatisch. Het ziekenhuis belt een paar dagen van te voren dat de gynaecoloog er wel bij kan zijn! Hoera!

En dan is het zover, de operatie. Ik ga er hier niet al teveel over uitweiden, er komt nog een blog over, eerst moet er nog een oceaan van tranen vloeien haha. Maar de operatie is goed gegaan, alles is gegaan volgens mijn wens en na 2 dagen mag ik naar huis. Ik word overstelpt met appjes, kaartjes, mailtjes, smsjes, bloemen en cadeautjes. Dankbaar ben ik daar voor!

Waar ik me over heb verbaasd is dat de conditie die ik heb opgebouwd echt POEF weg is. Tien stappen naar de badkamer en ik heb ‘t zweet over m’n rug lopen en die rug afdrogen? Dat mag manlief doen haha. Het is onmogelijk met drains die uit je lijf komen en iedere beweging die je overal voelt haha.

Manlief neemt Esther’s Keuken over op Facebook en doopt ‘m om tot JW’s Keuken. Er stond vooral veel mayo op tafel haha! O wat een jaar!

Oktober

Deze maand staat vooral in het teken van herstellen, schootdiensten draaien met harige monsters en m’n haren laten wassen door de kapper. De rondjes door de wijk zijn hilarisch, want iedere stap dreunt door in m’n foobs. Dus ondanks dat ze ingesnoerd waren door een compressiebh, hield ik ze ook nog maar eens vast tijdens het wandelen omdat ik als de dood was dat de wonden open zouden barsten en ik met implantaten in m’n handen zou staan. Je brein kan er af en toe een flinke mindfuck van maken hoor!

Het is bizar om te ervaren hoeveel energie de dagelijkse dingen kosten.

Na een week of drie heb ik er genoeg van en wil ik weer wat doen. Manlief mag alle voorbereidende werkzaamheden doen en ik flans dan een Quiche met pompoen in elkaar. Die hij dan in en uit de oven mag halen, want te zwaar voor mij. Een foto er van schieten is een ware uitdaging, want de camera is te zwaar en ik kan ‘t mezelf zo moeilijk maken. Uiteindelijk voel ik me wel rete voldaan omdat ik de quiche heb gemaakt én heb uitgewerkt op de website.

Eind oktober gaan we een weekendje naar Leiden en mogen we in het hotel nog een hapje eten met een wijntje. Die stipt om 20 uur van tafel wordt gegrist, want nieuwe maatregelen dankzij C.

November

Het herstel gaat zo goed dat ik me eigenlijk beter voel dan ooit. Voor het gemak vergeet ik eventjes dat ik ook nog fibromyalgie heb en echt aan energiemanagement moet doen. Dat gaat dus mis. De onrust die ik tijdens mijn burn-out had komt weer terug en ik weet dat ik weer even pas op de plaats mag maken. Op zoek gaan naar een nieuwe balans.

Lief en ik hebben samen nog een fotoshoot, wat een paar uur hard werken is, maar ook lachen, gieren brullen. Leuk om eens mee te maken!

Verder komen er vanaf half november weer wekelijks nieuwe recepten online, ik heb de smaak qua koken weer te pakken.

De plastisch chirurg is tevreden voor nu en over een half jaar pas weer terugkomen om te kijken of er een correctie moet komen of dat we door kunnen naar de tattoo shop om tepels te laten tatoeëren. Wel krijg ik een verwijzing naar de fysio voor oedeemtherapie, mijn rechterarm doet niet zo leuk mee en er zit toch nog aardig wat vocht zo her en der. Helaas werkt oedeemtherapie niet voor vet, dus daarvoor moet ik echt zelf aan de bak. De maanden ‘stil zitten’ vergen z’n tol, want de kilo’s vliegen er weer bij. Van de PC mag ik voluit sporten, maar van de fysio absoluut niet. Dus ik doe een paar simpele oefeningen en moet het daar nog even mee doen.

December, o wat een jaar!

En toen was het december! Ik ontmoette Madelon van Bij Lon. We wandelden samen een rondje om de Emiclaer vijver en kletsten 12 uur in een kwartier. Dat gaan we volgend jaar vast herhalen!

We gingen samen een weekje naar Bloemendaal. Lekker uitwaaien aan zee. Dwalen door de waterleidingduinen en door Alkmaar en Haarlem. We hadden een huisvos, een hele bijzondere gewaarwording en ik ging voor het eerst weer eens naar de sauna. En dat vond ik best spannend. De littekens zijn niet te missen namelijk, maar al gauw was ik het ongemak kwijt en heb ik heerlijk gezweet!

Half december was mijn 1e BRCA2nniversary. Oftewel het was een jaar geleden dat ik hoorde gendrager te zijn en inmiddels zijn we een jaar verder en ben ik alweer 3 maanden boobloos en soort van trotse bezitter van foobs. Ook mis ik de eileiders en eierstokken, hallo overgang!

Half december is ook het moment dat Nederland weer in lockdown moet. Gelukkig mag de fysiotherapie gewoon doorgaan. Voor mij persoonlijk veranderd er niet heel veel, maar ik baal wel dat het allemaal zo lang duurt en je steeds ‘aan’ staat als je de deur uit gaat.

Door de lockdown wordt mijn opleiding ook uitgesteld. Ik ga namelijk een opleiding doen tot sensitherapeute. Lekker spiriwiri, maar dat was ik al een beetje door de Reiki. Daar zal ik volgend jaar meer over delen!

Kortom, o wat een jaar 2020 was!

Een rollercoaster op meerdere gebieden. Ook een jaar waar ik heel dankbaar was (en ben) voor dat wat er wel is en wel kan. Een jaar waar de bergen verdwenen (na de operatie) en de beren van de weg verdwenen, ik de rust terug kreeg in m’n hoofd. Het was een jaar waar ik heb gemerkt hoe sterk ik ben en hoe sterk mijn relatie is!

O wat een jaar
Liefde!

Een jaar waarbij er 87 nieuwe recepten online kwamen en ik met name de laatste maanden flinke vooruitgang heb gemaakt in mijn fotografie. Het was een jaar waarbij het aantal bezoekers langzaam maar gestaag groeide. Precies goed genoeg zodat ik het energetisch gezien bij kan houden. Want 100 k bezoekers is leuk, maar dan gaat de vrijblijvendheid er wel een beetje vanaf denk ik. Op die aantallen zit ik nog lang niet en heel eerlijk? Dat vind ik dikke prima!

Afgelopen jaar heb ik een aantal fijne samenwerkingen mogen doen en hopelijk gaan we daar in 2021 mee verder!

Plannen voor 2021?!

Allereerst neem ik in januari even een Social media break. En een blog break. Ik ben moe, tikkeltje inspiratieloos en wil even de ruimte om te niksen, het te laten flowen en achter de schermen wat te doen aan oude blogs. Want er zitten een paar draken van blogs en foto’s tussen. Vanaf februari ben ik er dan weer met verse blogs, die niet alleen over recepten zullen gaan. De plannen zijn er al een poosje maar het komt steeds niet van de grond. Daar wil ik in januari dus werk van maken in alle rust.

Ook wil ik in 2021 eindelijk Talovi van de grond trekken. Talowie? Nee Talovi (TambaLokiVico, naar onze draken) wordt mijn (onze) praktijk voor meer balans en energie. O.a. met Reiki behandelingen en voetreflexbehandelingen (deze geeft manlief) en op termijn sensi therapie. Wat dat allemaal is wordt komend jaar duidelijk(er). Ik ben er in ieder geval klaar voor om de volgende stap te zetten en weer een bijdrage te leveren aan de maatschappij! En eind 2021 zeggen we dan weer O wat een jaar, met hopelijk een ietwat minder heftige lading!

Als je het hebt volgehouden om tot hier te blijven lezen dan zeg ik: chapeau! Well done! Eeuwige roem voor jou!

Ik wens je veel gezondheid, liefde, voorspoed, mentale rust en plezier toe voor 2021!

O wat een jaar
Proost
Over Esther 211 Artikelen
Esther | 40+ | Getrouwd | 2 bonuskinderen | 3 poezenkinderen | reislustig | houdt van echt en puur eten | reiki | zet jezelf op 1 | natuurmens | geniet van de kleine dingen | fibromyalgie | tietze | brca2 gendrager | burnout

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.




Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.